Armoede

Column 28 april 2026

Voor de supermarkt in Meppel zitten regelmatig mensen met een krant in hun hand om die te verkopen. Of houden hun hand op. Was er eerst een gevoel van ongemak, later toch een gesprek begonnen. Niet dat dit een diepgaand gesprek werd maar om de mens te negeren of zonder iets te zeggen voorbij te lopen, was een groter ongemak. Van alle manieren om met elkaar om te gaan is een vriendelijke groet wel het minst wat men kan doen. Toch?

In Nederland kennen we een armoedegrens. Zit je er onder dan leef je in armoede. Veel mensen leven in armoede. Ook al spreekt men van een relatief laag percentage van de bevolking, 3.1%, het zijn nog steeds ruim 551.000 duizend mensen. En als je op de armoedegrens leeft of er net boven, zijn er 1.65 miljoen mensen die het werkelijk niet breed hebben. Met alle sociale en gezondheidsgevolgen van dien.

Er is veel hulp bij armoede in Nederland. Je kunt gerust spreken van een armoede industrie. Er zijn veel organisaties en ZZP’ers die hun geld verdienen met het bijstaan van mensen die leven en gebukt gaan onder hun armoede. Enige perversiteit zit ook in dit systeem. Mensen die inkomens afhankelijk zijn van mensen die in armoede leven. Maar dit systeem is er nu en we moeten het er (voorlopig nog) mee doen. Ook in Meppel.

Armoede is van alle tijden en ondanks alle goede intenties en onze systemische aanpak, is er nog steeds geen gemeenschappelijke attitude die er voor zorgt dat het benaderd wordt als een maatschappelijke vraagstuk, een werkelijk gemeenschappelijk probleem. Dat allen, inclusief de armen, hun schouders er onder zetten om te zorgen dat de sociale en gezondheidsconsequenties worden aangepakt. Dus overheden, organisaties, bedrijven en gemeenschappen  gezamenlijk. Het is helaas vooralsnog een financieel vraagstuk. Hoe krijg je je financiën op orde. Dat komt ietwat bevoogdend over.

Er zijn vele, veelal particuliere, initiatieven die proberen iets te betekenen voor elkaar. En het moet gezegd worden dat de lokale overheid van Meppel dat ook dikwijls ondersteunt. Dus dit gaat nu niet over dat mensen niet iets willen betekenen voor anderen. Die zijn er. Het gaat nu ook niet over ongelijkheid in inkomen. Dat blijft.

Het gaat nu over hoe we als samenleving, als mens, omgaan met  de mensen die in structurele armoede leven,  Wat is onze houding naar mensen die vanuit armoede het leven leiden. Hoe geven we elk mens een plek in de samenleving. Kunnen de mensen hun stem laten horen. Horen we die stem. Worden mensen betrokken bij besluiten die gaan over hun directe leefomgeving. Is er respect voor hen als mens of voelen we ongemak. Blijven we met elkaar praten over armoede of gaan we met zijn allen in gesprek hoe dit aan te pakken. Samen.
Maar wat is dan de eerste stap?  Suggesties? 

Reageren? Dat kan via  www.adviesraadmeppel.nl  en/of info@adviesraadmeppel.nl